فرياد

حامد بهرامي

http://hamedbahramy.blogfa.com/

hbahramy@gmail.com

فريادي را حس كردي. به اين سو و آن سو نگريستي، چشم‌هايت مه آلود بود و هيچ كس را نديدي. فريادي چون مگسي آزارت خواهد داد، فراريش خواهي داد. در اين دنياي مه آلود، فريادها گم و گورند. كجا را بايد بنگري؟

فريادي باز برخاست و تو در حال رقص مهيج‌ترين ترانه و جاز را مي‌شنوي و مي‌رقصي.

فريادي ديگر نوازشت خواهد داد ، تحرك پاهايت شدت گرفت، خوب مي‌رقصي.

فريادي در اوج آسمان درخشيد. چشم‌هايت در حدقه، اين سو و آن سو نگريست، زحمت مكش سر فرود آور و زير پايت را بنگر. فريادي زير پاهايت لهيده است و رقص تو تمام ناشدتي.

فريادهايي از هر گوشه‌اي برخاست. چشم‌هايتان مه‌آلود و آسمانتان قيرين است، كجا را بايد بنگريد كه هيچ كسي را نخواهيد ديد؟؟!!

و فريادهايي باز برخاست... .

سه شنبه 20/8/76 – سنندج 

اين متن در سال 79 در مجله پژواك چاپ شده است.

و امروز روز عاشورای ۸۸ روز فریاد بود.

با خدايم

حامد بهرامي

http://hamedbahramy.blogfa.com

الهي آنان كه در راه تو گام برداشتند و دل در نور تو نگه داشتند، چشم به راه تو دوختند و گوش به نداي تو سپردند، زبان در كام براي حق گرداندند و دست در بلند كردن لواي اسلامت به كار گرفتند، زياد و محفوظ دار كه آنان همان ستاره‌ي قطبي ره گم كردگان درياي سياه ظلمتند و مهتابي بر سر راه كاروانيان خسته در دل بيابانهاي گمراهيند.

الهي زبان به پوزش مي‌گشايم كه خطا باران را جز پوزش و كريمان را جز بخشش نيست، پس از من پوزش و از تو بخشش.

الهي گر راه گم كردم مهتابي بفرست براي راهنماييم. گر خسته شدم انيسي ده براي گرفتن بالم. در ناتوانيم ياور فرست براي برگرفتن بارم، كه بار مسئوليت سخت است و شيرين و شيرين تر از همه، رضاي تو و خشنودي حبيبت است پس مرا از آنها محروم مگردان.

آمين

پاييز 1374

پرستو در محاق فروخفته

پاييز از راه رسيده است و

بر دودكش گلويم دربندي كشيده است

                                                من تا غروب در طلوعم

                                       و از آن پس از ميان شاخه‌ها ي سرو

                                                      دوباره مي‌زايم

همه شب

در زير شاخه‌هايش

ستاره‌اي قرباني نماييد

                    منتظر بمانيد

                               كه در طلوع

                              همگام با تراوش خورشيد

                               آتشفشاني مهربان

                    براي عروسی گل‌ها

       خواهم بود

18/8/79

آنگاه که شب می زاید

حامد بهرامی

شب است شبی طولانی تر و پر برکتر تر از 80 سال عمر. شبی که نماد سیاهی و تباهی و ظلم بود اکنون شبی است روشنتر از روز و نورانی تر از خورشید.

گفتند شبها پر از ترس و دوری است اما این شبها پر از آرامش و اطمینان و سکینه است.

این شبها ستاره باران می شود و من هنوز ستاره ای نچیده ام.

رحمت خدا چون دسته های گل بر سر بیداران این شب ها فرو می ریزد و من هنوز گلی بر یقه ام نزده ام.

صدای گریه های عاشقان جویای حق را می شنوم و من هنوز بغضی در گلو نترکانده ام.

چگونه به سرآغاز این شب برسم. چگونه در این شب های پاک دوباره متولد شوم. چگونه فرشتگان رمیده را به خانه ی خود بخوانم. پیامبرم را به شب هایم دعوت کنم.

مدتهاست آرزوی دعوتش را نموده ام و مدتهاست خام خام در مسیرش گام بر می دارم. اما چه کنم که هنوز قدمهایم لرزان است و آن اسوه اعظم را هنوز نشناخته ام . می خواهم بخوانم کتابش را . بخوانم سرود توحید و الهیش را .می خواهم این شب های مانده را برای پروردگار عزیز و کریمم بر سجده سر بنهم. و برای فراموش کردنش عذرها بیاورم و مغرفتها بطلبم.

اگه می دانستیم خداوندمان چه مهربان و عظیم است و نگاهش خوشتر از تمام زندگی است . فراتر از تمام نعمت های هستی. پس باید این شبهای مانده را از کف ندهم و سر پر از نخوت و خطواط شیاطین را بر آستانش بنهم و بگریم. ناله هایم باید پیراهنم را غرق در اشکها نماید و نگاه آن یگانه را بدست آورم.

نمی خواهم تو را از دست بدهم. مدتهاست نزدیکیت را لمس نکرده ام و مدتهاست که طعم عباداتت را مزمزه نکرده ام. دهانم تلخ و دستهایم از این همه گناه لرزان شده است. چگونه بخوانمت. چگونه دوباره خود را در آغوش لطفت ببینم.

نمی خواهم بمیرم تا زمانی که زیباترین نگاهم را برای تو نسروده ام.

نمی خوام بمیرم و هنوز نگاهت را نخریده باشم.

خداوندا مرا به آرزوهایم برسان ....

مرا از خود دور نساز که مهربانترینی....

خداوندا.....

خداوندا.....

می دانم که در این شبها می توانم دوباره متولد شوم . پس باید برایش بکوشم و خدایم را بخوانم....

۲۴/رمضان ۱۳۸۶

۱۴ مهر ۱۳۸۶

( ... )

کە یادت دەکەم
چاوم پڕ دەبێ لە چۆلەکە
ده ستەکانم
بەرەو ژوور دەنێرم بۆت
بێ چەپکە گول مەی گێڕەوە

و آنگاه تو....

                                                                        حامد بهرامی - مریوان

پنجره‌ي بي روح تو

بر گريبان

 سرفروهشت.

نمي‌خواهد

جسدم را

در تابوت سرخ شعري

سرِ دست

موج خروشان هزار كلمه‌ي سبز گريان فرهنگي

به موسيقي بكشاند

نمي‌خواهد

خاكستر جسدم را

          در آتش پر جان عشق

                             در آلبومش

                                 به يادگار بگذارد.

 طةلاويَذي 1375

چرخش

                                                                     حامد بهرامی - مریوان

تا ديشب من

كسي بودم

با يك نگاه

مي‌افروختم

شمع و شبنم

            گل و يخ و

                    آتش جان

كسي بودم

كه با يك دم

مي‌ربودم

         كبوتر و كوير و ماه

               ستاره هاي پران را

تو را ديدم

با آن نگاه پروينت

     خاموش كردي

       آتش‌فشان نگاهم

ربودي تو

        عقابهاي نفس هايم.

جولان عشق

حامد بهرامی - مریوان

مي‌وزيد در پس و پس كوچه‌هاي عشق،

                                                   باد خزان

جولاني براي برگرفتن خاطره‌اي

از اين شهر ويران

                      هما آباد

دود هوس گرفته چهره‌ي آسمان

                                     عبوس و تار

نگاه ديو

         زير نقاب آتشين

                        چشم پر خون

                               سر بوجهل بر سر داشت و

                                              دست‌هاي قابيل در آستين

اما عشق

تيروكماني بود از نور

           به چشمه‌ي تاريكي‌ها رها مي‌كرد

                                       به اميد روشنايي.

جوجةسازي – گولَاني 1374